Nosidło ergonomiczne a odpowiednie traktowanie dziecka

2019-01-24

Nosidło ergonomiczne! Pamiętajmy o odpowiednim traktowaniu naszych dzieci


Janusz Korczak lekarz, pedagog, pisarz, społecznik urodzony w latach 1878/79, wieloletni dyrektor Domu Sierot i współtwórca Naszego Domu dla dzieci polskich, w których to realizowano jego autorski program wychowawczy. Pedagogika Janusza Korczaka jest niezwykle ponadczasowa, realizowana wobec własnych przeżyć rodzinnych, pozbawiona moralizmu myślenia, skierowana do pedagogów wobec wychowanka i mówiąca o godnym życiu i wzajemnym prawie do wolności. Treści zawarte w pedagogice Korczaka są nadal aktualne, jednak w kwestii egzekwowania praw dzieci pozostaje dużo do zrobienia. Dla małych dzieci postawmy na nosidło ergonomiczne https://tulsie.pl/kategoria-produktu/nosidelka/. Podstawowymi założeniami w pedagogice Janusza Korczaka było to, aby: każde dziecko było traktowane godnie, z szacunkiem, zgodnie z prawem i jego obywatelstwem, młody członek rodziny był traktowany podmiotowo,


Każde dziecko było zawsze wysłuchane, zrozumiane, miało wsparcie, Otwierać się na potrzeby dzieci i mieć dla nich czas. Radykalne i konsekwentne działania Janusza Korczaka owiane miłością do dzieci stworzyły nową koncepcję, która nazywała się Ruchem Nowego Wychowania. Ideą Ruchu Nowego Wychowania było wychowanie poprzez samorządność wychowanków. W zakładach wychowawczych, w domach dziecka, w szkołach uczniowie i wychowankowie na zebraniach samorządu podejmowali różne zadania, które potem były realizowane w toku edukacji i wychowania decydując się na nosidło ergonomiczne. W dziełach Janusza Korczaka widoczne były trzy przesłania Ruchu Nowego Wychowania: mówiące o umiejętnym wykorzystaniu treści pedagogicznych przez kadrę pedagogiczną, przedstawieniu treści ogólnych wszystkim członkom społeczeństwa, zarówno dzieciom jak i rodzicom, treści szczegółowych, które powinny służyć pomocą zwłaszcza wychowawcom pracującym w instytucjach opiekuńczo wychowawczych co powinno być ukierunkowane na nosidło ergonomiczne przeznaczone dla mniejszych dzieci.


Był wyjątkowym i wybitnym człowiekiem. My jako społeczeństwo, rodzice i pedagodzy powinnyśmy zastanowić się nad tym, co możemy zrobić, by życie dzieci było pełniejsze i bardziej radosne. Z dzieci, które mają dobre dzieciństwo, wyrosną twórczy i szczęśliwi ludzie.  Thomas Gordon to amerykański pedagog, psychoterapeuta, autor poradników dla nauczycieli, rodziców, wychowawców, animatorów kształcenia dorosłych. Wspaniały człowiek szanujący dzieci i ich osobowość. Napisał książkę „Wychowanie bez porażek”. Przeciwstawiał się koncepcji wychowywania autorytarnego. Według T. Gordona relacja między rodzicami i dziećmi ma być satysfakcjonująca dla obu stron, potrzeby zarówno dzieci, jak i rodziców powinny być brane w tej relacji pod uwagę. Konflikty, które są nieuniknione w życiu, mogą być tak rozwiązywane, że nikt nie czuje się pokonany. Kładzie nacisk na szukanie kompromisów. Bardzo dużą uwagę zwraca on na umiejętność słuchania i obserwacji potrzeb drugiej osoby. Jego metoda wpływa na lepsze funkcjonowanie rodziny, buduje zaufanie wśród członków rodziny decydujących się na nosidło ergonomiczne, pokazuje rodzicom, że bez przemocy i władzy mogą być autorytetem dla swoich dzieci. Dzięki wychowaniu nieautorytarnemu dziecko staje się bardziej samodzielne w rozwiązywaniu własnych problemów. T. Gordon pokazuje, że emocje nie muszą być tłumione można je określić i wyrazić aby nikt z członków rodziny nie poczuł się urażony. Zabawa jest odpowiednią do wieku dziecka formą uczenia się. Siły, które dziecko wykorzystuje i rozwija podczas zabawy przemieniają się w późniejszym życiu w zdolność koncentracji, uczenia się i pamięci. W przedszkolach waldorfskich dba się także o to, aby zmysły dziecka nie były przeciążone stosując nosidło ergonomiczne.


Personalistyczne ujęcie procesu wychowania człowieka to proces rozwoju osobowego. Podstawową cechą życia człowieka jest jego ustawiczny rozwój, dzięki któremu może coraz pełniej wyrażać siebie, czyli dążyć do lepszego ,,ja’. Proces wychowania młodego człowieka jest zainicjowany i prowadzony przez samą naturę i dokonuje się jako proces rozwoju, jeżeli chodzi o nosidło ergonomiczne. Wyjątkowa rola człowieka w świecie determinuje jednak do tego, by ten proces nie był pozostawiony sam sobie. I tu pojawia się cel pedagogiki personalistycznej: uzdolnienie wychowanka do przejęcia kierownictwa nad własnym procesem rozwoju. Chodzi o takie ujmowanie wychowania, które nie prowadzi do ,,szkolenia” ale do wzbudzania w nim ,,osoby”- posiadacza wartości. Oprócz wartości w wymiarze indywidualnym - dbanie o wartości wspólnotowego charakteru życia i wychowania, akcentuje zwłaszcza problem ,,dobra wspólnego”, które uważa się za sumę dóbr pojedynczych ludzi i stanowi w wychowaniu wyższą wartość. W pedagogice personalistycznej osoba jest zawsze celem. Relacja nauczyciel- wychowanek polega na tym, że wychowanka uważa się za pierwszego i podstawowego działającego w procesie wychowania. Wychowawca jest w tym procesie ,,tylko” kooperatorem, współpracownikiem, jednak doradza rodzicom, aby dla mniejszych dzieci postawili na nosidło ergonomiczne. Cechuje go postawa szacunku wobec specyficznego ,,misterium” wychowanka, jest osobą pomagającą ,,z zewnątrz” uczniowi. Jego aktywność odpowiada aktywności ucznia. W programach personalistycznych szkół treścią nauczania jest ,,integralny humanizm” - nie tylko literacki ale też artystyczny, naukowy, techniczny. Kultura to środek wychowania, źródło przekazywanych treści. Kultura ma posłużyć doskonaleniu osoby w drodze do pełni rozwoju- to narzędzie w wychowaniu i nauczaniu ale nigdy cel.

@ Copyright 2018